Autor: Romuald Rychcicki

Nasze ręce były kiedyś przednimi łapami. Jezeli chcieliśmy sie przemieścić – one pierwsze ruszały w drogę. Może dlatego, że były bliżej mózgu, może przeczuwały, że będą iedyś rękoma a może miały inny powód. Inicjatywa należała do nich. I tak jest do dziś. Chodzeniu towarzyszą delikatne ruchy barkami – ręce chcą iść pierwsze. Wykorzystajmy to w tańcu. Zacznijmy ruch na poziomie barków. Nieco inaczej w tańcu solo, nieco inaczej w parze, ale pozwólmy rękom tańczyć – historycznie to im się należy.

Długość kroku powinna być tak wymierzona by poruszać się płynnie i nie tracić równowagi. Miarkę nosimy ze sobą a właściwie mamy ją wbudowaną. Wystarczy stanąć nad palcami jednej stopy (nisko lub wysoko, z prosym lub ugiętym kolanem – bez różnicy) i wysunąć w dowolnym kierunku (najdalej jak się da z zachowaniem równowagi) palce drugiej stopy. Wyznaczą one miejsce następnego kroku.  Jeżeli ma to być krok od pięty, w miejscy wyznaczonym umiesczamy obcas.

Poprawniej bedzie: jak grać rytm w tańcu? Przed każdym krokiem naciskamy parkiet palcami stopy (czasami piętą, czasami piętą i po chwili palcami) i jednocześnie wysuwamy nogę do następnej pozycji by była gotowa do następnego naciśnięcia. Te naciśnięcia tworzą
rytm naszych kroków a dzięki wysuwaniu nogi nie musimy gonić rytmu – mamy go zawsze pod stopami.